Korona Szwedzka

Korona szwedzka - jednostka monetarna Szwecji. SEK - wg kodu walutowego ISO 4217. Dzieli się ona na 100 öre

Monety:  50 öre, 1 korona , 5 i 10 koron.

Banknoty:  20, 50, 100, 500 i 1000 koron.

Od roku 1875 do ok. 1978 w obiegu były monety o nominałach 1, 2, 5, 10, 25 i 50 öre oraz 1, 2 i 5 koron (zawierające 40% srebra), oraz banknoty 5, 10, 50, 100 i 1000 koron.

Drobne monety öre wycofano w roku 1988, natomiast wszystkie monety koronowe są nadal legalnym środkiem płatniczym, choć rzadko spotyka się te wykonane ze srebra.

Historia

Korona jako środek płatniczy została wprowadzona w Szwecji w 1873 roku wraz z powstaniem Skandynawskiej Unii Monetarnej, zastępując talara (riksdalera). Do Unii oprócz Szwecji należały Norwegia oraz Dania z Islandią. Do 1809 r. tej waluty używała Finlandia, należąca do terytorium Szwecji. Unia rozpadła się po I wojnie światowej, jednak państwa skandynawskie postanowiły zachować jedną nazwę waluty.

Ciekawostką jest fakt posiadania przez Szwecję, za rządów królowej Krystyny (1632-1654), największych na świecie monet. Bite były z miedzi, ich przeciętna waga wynosiła 2 kg, dochodząc czasami do 19 kg i miały kształt prostokąta. W rozliczeniach (dla wygody), w zastępstwie ciężkich płyt monetarnych, posługiwano się pieniądzem papierowym w formie czeku.

W okresie kilkunastoletniej wojny z Rosją rząd szwedzki, znajdując się w tragicznej sytuacji finansowej, emitował bilety państwowe i żetony talarowe (1715-1718), wymieniając je po wojnie na srebro. W 1790 r. pojawiły się w Szwecji banknoty wykonane na jedwabiu z napisem „wartość w srebrze. Problemy finansowe państwa na początku XIX w. tak dalece skomplikowały życie Szwedów, że zakazano wszelkiego importu artykułów konsumpcyjnych i eksportu surowców oraz półfabrykatów oraz wprowadzono reglamentację podstawowych art. spożywczych i użytku codziennego.

Najnowsze emisje banknotów szwedzkich mają podobne zabezpieczenia papieru, co banknoty euro. Kinegram oraz znak recto/verso (dwustronne uzupełnianie elementu graficznego – cyfra nominału) są tego samego rodzaju. Kinegram o charakterze wielopostaciowym (zwłaszcza zmiana wielokrotna rysunku w zależności od kąta spojrzenia) daje wysoką gwarancję zabezpieczenia przed fałszerstwem.